Poznajcie laureatów 9. edycji konkursu Popisz się talentem

Inspi­ra­cje spły­wają z codzien­no­ści 

Dla wielu mło­dych pisa­rzy i pisarek, to wła­śnie codzien­ność jest największym źró­dłem inspi­ra­cji i pomy­słów na opo­wia­da­nia. Niczym kolek­cjo­ne­rzy, zbie­rają zda­rze­nia i obser­wa­cje, żeby prze­kuć je potem w histo­rie. Ich pełne zaciekawienia i empatii patrzenie na świat spra­wiło, że książka „Echa dobra” wypeł­niona jest opo­wia­da­niami, które chwy­tają za serce. 

Pomysł na opo­wia­da­nie zro­dził się z codzien­nych obser­wa­cji. Chcia­łam napi­sać histo­rię, która pokaże, jak bole­sne mogą być słowa, ale także jak ważne jest reago­wa­nie i oka­zy­wa­nie wspar­cia. Moje opo­wia­da­nie ma skła­niać do reflek­sji nad tym, że każdy z nas może zacząć zmie­niać świat, choćby od drob­nych gestów. Chcia­łam uka­zać, jak groźny i wszech­obecny potrafi być hejt, ale też jak można sobie z nim pora­dzić, jeśli ludzie połą­czą siły i uwie­rzą w dobro. Wie­rzę, że każdy może choć tro­chę „odku­rzać hejt” – uśmie­chem, dobrym sło­wem i życz­li­wo­ścią.  Nikola Ker­hel 

Niek­tó­rzy łączą spostrzeżenia na temat codzien­no­ści ze swo­imi zain­te­re­so­wa­niami, wzbogacając opo­wia­da­nia o uni­ka­towy ton i kli­mat. 

Pomysł na moją histo­rię wziął się z zami­ło­wa­nia do zaga­dek i tajem­nic. Od zawsze lubię­ odkry­wać, kto stoi za dziw­nymi wyda­rze­niami i jak roz­wią­zać trudne sytu­acje – dla­tego wybra­łam ton kry­mi­nalny, który pozwala poka­zać napię­cie, cie­ka­wość i śle­dze­nie tro­pów niczym praw­dziwy detek­tyw. Chcia­łam połą­czyć codzien­ność z nutą tajem­nicy, aby czy­tel­nik mógł poczuć się, jak­by razem z boha­terką pró­bo­wał roz­wią­zać nie­zwy­kłą zagadkę mia­sta, w któ­rym nagle wszy­scy stają się nadmier­nie życz­liwi.  Maria Lubeń­czuk 

Każde z nas może być odku­rza­czem do hejtu 

Poże­racz Złych Słów, tajem­niczy przy­bysz, któ­ry poja­wił się w kon­kur­so­wym zada­niu, miał zain­spi­ro­wać uczniów do reflek­sji nad wza­jem­nymi rela­cjami i towa­rzy­szą­cym im języ­kiem. Młodzi twórcy mieli się zastanowić nad sposobami wyru­go­wa­nia hejtu ze swo­jego oto­cze­nia, pomyśleć o tym, jak o nim mówić i jak nazywać towarzyszące mu uczucia, poszukać sposobów na rozwiązanie powo­do­wa­nych prze­zeń pro­ble­mów. Wiele z nich widzi miej­sce dla takiego urządzenia w codzien­nym życiu: 

Myślę, że faj­nie byłoby mieć taki odku­rzacz, bo osoby odrzu­cane, hej­to­wane mia­łyby rado­sne i spo­kojne życie. Justyna Doł­życka 

Z dru­giej strony, auto­rzy pod­kre­ślają, że Poże­racz Złych Słów nie byłby potrzebny, gdyby każdy z nas reago­wał na hejt: 

Myślę, że każdy z nas może być takim odku­rza­czem. Wystar­czy reago­wać i bro­nić tych, nad któ­rymi inni się znę­cają. Nata­niel Gowin 

Ale nie wszy­scy chcie­liby, żeby ist­niał: 

Szcze­rze mówiąc, nie chcia­ła­bym, żeby taki „odku­rzacz nie­na­wi­ści” naprawdę ist­niał. Z jed­nej strony brzmi to kusząco – świat bez kłótni, zło­ści i przy­kro­ści. Ale z dru­giej strony wiem, że emo­cje – nawet te trudne – są czę­ścią nas. Gdyby ktoś zabie­rał je maszyną, ludzie prze­sta­liby być sobą. Prze­sta­liby się uczyć na błę­dach, roz­wi­jać i naprawdę rozu­mieć, co zna­czy dobro. Wolę świat, w któ­rym życz­li­wość wynika z wyboru, a nie z dzia­ła­nia jakie­goś urzą­dze­nia. Dzięki temu każde dobre słowo i każdy miły gest naprawdę coś zna­czą.  Maria Lubeń­czuk 

Debiut pisar­ski i co dalej? 

Zoba­czyć swoje nazwi­sko w praw­dzi­wej książce – to marze­nie milio­nów osób, zarówno dzieci, jak i doro­słych z całego świata. Chwila, w któ­rej otrzy­muje się egzem­plarz swo­jej pierw­szej książki, wiele pisa­rzy i pisarek uznaje za wzru­sza­jący i magiczny. Nie dziwi więc, że debiut lite­ra­cki już w szkole pod­sta­wo­wej budzi tak wiele emo­cji. To powód do dumy i rado­ści, który może kształ­to­wać dalszą ścieżkę edu­ka­cyjną i roz­wój zain­te­re­so­wań oraz doda­wać wiary we wła­sne umie­jęt­no­ści. 

Naj­pierw byłam w szoku, zwłasz­cza, że na stro­nie Nowej Ery poja­wiła się infor­ma­cja, ile opo­wia­dań brało udział w kon­kur­sie. Kiedy się dowie­dzia­łam, nie mogłam uwie­rzyć, że moje opo­wia­da­nie zostało wybrane. Póź­niej ska­ka­łam i pisz­cza­łam z rado­ści. Gra­tu­lo­wali mi nauczy­ciele, rodzina, przy­ja­ciółka, sąsie­dzi i zna­jomi.  Maria Pierzch­nica 

Dla czę­ści młodych twórców i twórczyń to pierw­szy krok na dro­dze do speł­nie­nia marzeń. Na pyta­nie, czy w przyszło­ści chce zostać pisa­rzem, Nata­niel Gowin odpo­wiada tak: 

Marzę o tym! Uwiel­biam pisać książki, zwłasz­cza tra­ge­die. Pisa­nie ksią­żek to two­rze­nie wła­snego świata, któ­rego ty jesteś twórcą i o któ­rym ty decy­du­jesz!  

Wielka lite­ra­cka przy­goda 

Kon­kurs „Popisz się talentem” to ide­alna oka­zja, by spró­bo­wać swo­ich sił w lite­rac­kim świe­cie. Dla­czego warto wziąć w nim udział? Co lau­re­aci powie­dzieli poten­cjal­nym uczest­ni­kom? Przekonajcie się sami!  

Żeby roz­wi­jać kre­atyw­ność i wyobraź­nię, i być może odkryć w sobie nowy talent. To naprawdę super przy­goda, a jeśli wygra­cie i zoba­czy­cie swoje opo­wia­da­nie w książce, to będzie­cie mieli wielką satys­fak­cję. Woj­ciech Michta 

Udział w kon­kur­sie spra­wia, że można się roz­wi­jać i jeśli ktoś lubi pisać, to daje to szansę, aby jego opo­wia­da­nie zna­la­zło się w książce, która pomaga innym dzie­ciom. Szcze­rze pole­cam, to kon­kurs jedyny w swoim rodzaju. Bianka Lidke 

Kon­kurs „Popisz się talen­tem” to wspa­niała ini­cja­tywa dla dzieci, które chcą roz­wi­jać swoje umie­jęt­no­ści lite­rac­kie. Spró­buj­cie swo­ich sił, pisz­cie, daj­cie się ponieść wyobraźni. A jeśli stwo­rzy­cie cie­kawe opo­wia­da­nie – czeka was nie­zwy­kła nagroda. To książka zawie­ra­jąca zwy­cię­skie prace. I to jaka książka! Pięk­nie wydana, z impo­nu­jącą szatą gra­ficzną. Wasze nazwi­sko w takiej książce to praw­dziwy suk­ces. A suk­cesy dodają skrzy­deł i moty­wują do dal­szych dzia­łań. Sonia Sarzy­niak 

Kolejna szansa na taką przygodę jest tuż za rogiem! 10 marca zostanie ogłoszone zadanie dziesiątej, jubileuszowej edycji konkursu!